Opis Parku

Słowiński Park Narodowy położony jest na środkowym wybrzeżu Bałtyku, między Łebą a Rowami. Ten unikalny w skali europejskiej obszar z wędrującymi wydmami został uznany za Światowy Rezerwat Biosfery. Został również objęty międzynarodowa konwencją RAMSAR dotyczącą ochrony siedlisk ptaków wodnych i błotnych.

Niepowtarzalny krajobraz został ukształtowany przez lądolód skandynawski i działalność Morza Bałtyckiego. Na środkowej części Mierzei Łebskiej, na powierzchni ok. 500 ha znajdują się wydmy ruchome dochodzące do wysokości 45 m n.p.m. Wiatr wiejący z zachodu na wschód przemieszcza piasek zasypując nadmorskie lasy, bagna i odsłaniając martwe drzewa, a nawet starą kopalną glebę na dawnych wydmach. W wyniku działania wiatru tworzą się różnego rodzaju wydmy. Najwyższe z nich to barchany o ramionach skierowanych na wschód. Wydmy paraboliczne są niższe i mniej ruchliwe o ramionach skierowanych na zachód. Między wydmami występują różne zagłębienia. W niektórych rozpoczynają się procesy sukcesji roślin i zwierząt, w innych można spotkać silnie rozwodniony piasek tworzący tzw. ,,trzęsawki”- zapadliska. Z pustynnym krajobrazem wydm kontrastują przybrzeżne jeziora zajmujące ponad 50 % pow. parku: Łebsko, Gardno, Dołgie Małe, Dołgie Wielkie wraz z przyjeziornymi torfowiskami bagnami.

Dużą część wydm pokrywają lasy. Charakterystyczny jest bór bażynowy z bagnem zwyczajnym, wrzoścem bagiennym, borówką w runie. Na wzgórzach morenowych otaczających park od południa rosną lasy mieszane. Niektóre obszary wydmowe zajęte są przez murawy napiaskowe oraz wrzosowiska.

Ochrona gatunkowa

Flora wydm to kilka traw: wydmuchrzyca piaskowa, piaskownica nadmorska, piaskownica bałtycka, kostrzewa czerwona, szczotlicha siwa. Można również spotkać kosodrzewinę- gatunek sprowadzony tu w celu utrwalenia wydm. Liczne są gatunki związane z wybrzeżem: sit bałtycki, lnica wonna, miłek nadmorski, subatlantyckie: wrzosiec bagienny, woskownica europejska, przygiełka brunatna oraz relikty glacjalne – malina moroszka, bażyna czarna, modrzewnica zwyczajna, borówka bagienna, zimoziół północny, bagno zwyczajne. Wśród prawie 50 gatunków roślin objętych ochroną na terenie parku są: mikołajek nadmorski, zimoziół północny, poryblin jeziorny, długosz królewski, widłaki, rosiczki, storczyki. Wśród kilkuset gatunków grzybów są: smardz, purchawica olbrzymia, szmaciak gałęzisty, sromotniki. Występują liczne porosty, m.in. brodaczki i włostki świadczące o dużej czystości środowiska.

Faunę tworzą przede wszystkim ptaki błotne i wodne (150 gatunków). Do najrzadszych należy: mewa srebrzysta – symbol parku, ohar, orzeł przedni, bielik, batalion, puchacz. Z ssaków można spotkać: jelenia, sarny, dziki, lisy, zające, jenoty, rzadziej borsuka, gronostaja, kuny, wydry, bobry, a w wodach przybrzeżnych pojawiają się czasem bałtyckie ssaki morskie - foki i morświny.

Turystyka

Na obszarze parku jest ok. 140 km szlaków turystycznych. Wielką atrakcją jest skansen we wsi Kluki. Tutaj żyli Słowińcy – niewielka grupa etniczna wywodząca się od Kaszubów, od nich właśnie pochodzi nazwa parku.