Opis Parku

Gorczański Park Narodowy jest typowo leśnym parkiem górskim z wyraźnie piętrowym układem roślinności. Obejmuje centralną i północno-wschodnią część Gorców, jednak najwyższy szczyt tych gór Turbacz (1311 m n.p.m.) leży poza granicami parku. Najwyższe wzniesienia należące do parku to: Jaworzyna Kamienicka, Mostownica, Czoło Turbacza, Kiczora, Gorc Kamienicki. Charakterystycznym elementem rzeźby terenu są grupy wychodni skalnych, groty skalne i jaskinie powstałe na skutek przesunięcia się skał.

Lasy, często o charakterze pierwotnym stanowią fragmenty dawnej Puszczy Karpackiej. Regiel dolny tworzą różne typy buczyn i bory jodłowe, a piętro regla górnego pokrywa bór świerkowy. Na terenie obu regli występują polany i hale utworzone przez górali dla wypasu owiec. Porastają je krokusy (szafrany spiskie).

Ochrona gatunkowa

Osobliwości florystyczne parku to: paproć podejźrzon lancetowaty, zarzyczka górska, przywrotnik gorczański, urdzik karpacki (endemit).

Fauna typowo leśna reprezentowana jest przez takie zwierzęta jak: jeleń, sarna, dzik, ryś, żbik, wilk. Z około 96 gatunków ptaków występuje tu m.in. głuszec, cietrzew, jarząbek, puchacz, kruk. Spośród płazów charakterystyczna jest salamandra, symbol parku, a także traszka górska i traszka karpacka (endemit). W wodach parku żyje pstrąg potokowy.

Turystyka

Na terenie parku można uprawiać turystykę pieszą, rowerową, konna i narciarską. Przez obszar parku prowadzi ok. 70 km znakowanych szlaków turystycznych. Przy granicy parku są dwa schroniska górskie: na starych Wierchach i na Turbaczu. U podnóża gór znajdują się miasta: Nowy Targ, Krościenko, Rabka, Mszana Dolna.